Satelitarne systemy stransmisji danych cz.2

Iridium

Wynaleziony został w latach 1987-90, a uruchomiony w roku 1998. Iridium, to system satelitarny tylu LEO. Niestety, krótko po uruchomieniu sieci okazało się, że zainteresowanie tym systemem jest bardzo małe. Pociągnęło to upadek firmy oraz konsorcjum, a majątek został wykupiony przez prywatną osobę. W czasach dzisiejszych, jedyn z największych klientów Iridium jest rząd Stanów Zjednoczonych Ameryki, chociaż dostępne jest też dla użytkowników osobistych.

Aktualnie satelity należące do tej sieci pokrywaja swym zasięgiem całą kulę ziemską, poruszając się na wysokości 780 km n.p.m. Obiegają naszą planetę w czasie 100 minut. Danego satelitę można obserwować z Ziemi z jednego punktu przez 10 minut, satelity pokrywają dany punkt na zakładkę, czyli przed tym, zanim jeden satelita opuści horyzont, już pojawia się drugi. Ciekawostką jest budowa satelit. Każdy z nich posiada kilka zestawów anten i może generować 16 wiązek, które tworzą komórki o wielkości 600 km. Dokonując pewnych obliczeń, na podstawie ilości satelitów, można dojść do wniosku, że liczba komórek wyniesie około 3168. W praktyce okazuję sie, że wystarcza 2150 komórek, każda z nich obsługuję 20 kanałów radiowych, z kolei jeden kanał o przepustowości 50 kbit/s umożliwia utworzenie czterech dupleksowych połączeń. Tak więc, jedna komóra, której promień wynosi 600 km, umożliwia swobodna obsługę 80 użytkowników. Pojedynczy satelita natomiast jest w stanie przetworzyć 1100 jednoczesnych rozmów. Istotną cechą systemu jest fakt, iż przetwarzanie danych zachodzi na pokładzie satelity, bez łączności ze stacją naziemną. Łączność taka jest potrzebna tylko w dwóch wypadkach: podczas zestawiania połączenia, kiedy trzeba sprawdzić dane abonenta, oraz podczas łączenia się z inną siecią telekomunikacyjną. Aby było to możliwe, satelity muszą utrzymywać połączenia między sobą – tzw. ISL Intersatellite Link. Każdy z satelitów utrzymuje 4 takie połączenia (2 z satelitami z tej samej orbity, 2 z satelitami z sąsiednich orbit – oczywiście nie dotyczy to satelitów z orbity 1 i 6, które łączą się z trzema sąsiadami). Wypada jeszcze zauważyć, że ISL z sąsiednimi orbitami utrzymywane są prawdopodobnie tylko w pewnym zakresie szerokości geograficznej, ze względu na trudności w pozycjonowaniu anteny przy dużej względnej prędkości kątowej między dwoma satelitami.